خیلی وقته که هرکی از بچه های دوست و غریبه با این فرض که  یه روزنامه نگارم،  ازم می پرسن چه خبر فقط می گم هیچی! .... به خودم هم حق می دم...برای هیچی گفتنم..شما جای من باشید تصمیم ها و طرح های اراجیف مثلا نماینده های مجلس می تونن خبر باشن که از هر ۱۰۰ تایی یکیشونم دسته ندارن!! مث استیضاح هایی که صب امضا می کنن و شب با یه بهارآزادی امضاشونو پس می گیرن و طرح هایی که...ای بابا!!

یا صحبت های تکراری و مصرف شهرستانی رییس جمهور  که کشور را تا آستانه....یا اونور آب، اراجیف بوش و رایس که مث خر تو گل خاورمیانه گیر کردن.....

شایدم بلایای آسمانی و زمینی که وزارت کار و سازمان مدیریت و استاندارایی که تا دیروز معلم دینی و عربی بودن و..و.. یکی از پس دیگری به سر اقتصاد و اشتغال کشور دارن میارن خبر باشن . یا هم قمر در عقرب فرهنگ و ارشاد میراث خاتمی و مهاجرانی و..  و تخم دو زرده فداییان اسلام  و آشی که اعضای جمعیت های مسلح موتلفه برای فرهنگ و هنر کشور پختن باید خبر مهم کشور باشه  تا امید را در چهره شهروندی روشن کنه !

یا اخبار داخلی صفحه حوادث که دیگه آمار ادمکشی به اسم امر به معروف و نهی از منکر داره  از سر روی شهر می باره...یا دختری که مث آب خوردن پدرشو می کشه یا مادری که بچه اشو به خاطر پاره کردن چادرش خفه می کنه یا باز شدن باب همسر کشی با همدستی فاسق های جوان یا.......

حالم از خودم و نوشتن وخود سانسوریم داره به هم می خوره.....

اینجا کسی به یاس شغلی اعتقاد داره؟