به همين زودي ها شرق می آید، هم میهن هم و آينده نو خودخواسته رفت. دو قدم به جلو يك قدم به عقب ... كرباسچي مدير مسئول مي شود و قوچاني سردبيرش در هم ميهن و شرق از اواخر همین ماه می آید با شورای سر دبیری و  بی قوچانی، يعني ساندويچ بدون نوشابه .

 شرق آن روزهاي نه دور و نه نزديك را با همه تضادهايش دوست دارم ، ادبيات و هنر و انديشه اش را ورزش و صفحه آخرش را اما شله قلمكار صفحات سياسي و اقتصاديش را هيچ جوره نمي توانستي توجيه كني اگرچه خود به تجربه اي جالب مبدل شد. از اين ستون به اون ستون تضادها از زمين بود تا آسمان. مي توانستي تحريريه سياسي  و اقتصادي شرق را  پيش خودت تصور كني ، مخالف خوان هايي فكري از همسويي با نهضت آزادي تا هاشمي  از تحريم تا تثبيت مي آمدند و مي رفتند بي آنكه چشم ديدن هم را داشته باشند و از اين صبح تا آن پسين حتي به هم سلامي داده باشند. مجمع الجزايري از آدمهايي كه هيچ رقمه نمي توانستي آنها را گرد هم ببيني جز در لواي ابهت شرقي كه آمده بود تا تاثيرگذارترين و ماندگار ترين جريده اين ديار شود كه داشت مي شد. از همين رو است كه درحال و هواي انتخاب رييس جمهور نهم كه حتي چنار هاي خيابان ولي عصر هم موضع واحد داشتند و با اين يا بر آن بودند جماعتي هزارگونه هر روز وارد ساختمان شرق مي شدند و مي نشستند و براي خودشان  و بي توجه به ستون و صفحه بغلي مي نوشتند و با هم چايي ميخوردند و سيگاري مي كشيدند و هركسي سي خودش بود، انگار كه حاكمان مجمع الجزاير جاوه و سوماترا در هيات قلم به دستاني از جنس طرفداران كروبي و معين و هاشمي و تحريم و حتي قاليباف نشسته بودند و بر جزيره ستون كوچك خود  حكمراني و قلمفرسايي مي كردند بي آنكه حكومت مركزي حالا هركي عطريانفر يا رحمانيان يا خدابخش يا قوچاني  بر آنان سياست كند و نظارت . كه قوچاني خود بخشي از  اين جزيره سرگرداني  آگاهانه بود....بچه هاي اقتصاديش هم كه بي توجه به مواضع سران خود يك روز تز هاي موتلفه در حوزه بازرگاني را توي بوق مي كردند و به به و چه چه مي كردند و يك روز خشتك رحمتي تنها بازمانده دولت مستعجل خردادي ها را در دولت نهم بادبون مي كردند  و..الخ...ولي شيرين بود روزهاي تاثيرگذار حضور شرق بر عالم مطبوعات.....